Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως κάτι μέσα σου σε σπρώχνει να φύγεις μπροστά. Να αλλάξεις δουλειά, πόλη, σχέση, ζωή. Να ακολουθήσεις ένα όνειρο που σε καλεί εδώ και καιρό. Κι όμως, κάποιες φορές αυτό που μοιάζει με όραμα είναι απλώς μια πολύ καλοστημένη απόδραση από το παρόν.
Δεν είναι εύκολο να το ξεχωρίσεις, γιατί και τα δύο μοιάζουν εξωτερικά με κίνηση. Και τα δύο έχουν ένταση, προσμονή, ενθουσιασμό. Όμως το ένα σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου, ενώ το άλλο σε απομακρύνει από ό,τι δεν θέλεις να δεις.
Η διαφορά δεν βρίσκεται πάντα στο τι κάνεις. Βρίσκεται στο γιατί το κάνεις.
Ένα αληθινό όνειρο, ακόμα κι όταν είναι μεγάλο και τρομακτικό, έχει μια αίσθηση εσωτερικής αλήθειας. Μπορεί να σε αγχώνει, να σε βάζει σε πειθαρχία, να σε βγάζει από τη ζώνη άνεσής σου, αλλά μέσα σου υπάρχει μια σταθερή αίσθηση ότι αυτό έχει νόημα.
Η φυγή, αντίθετα, έχει άλλο άρωμα. Συχνά γεννιέται από πίεση, κούραση, απογοήτευση ή συναισθηματικό αδιέξοδο. Δεν σε τραβά τόσο ένα νέο μέλλον, όσο σε διώχνει το παρόν. Δεν λες «θέλω αυτό», αλλά περισσότερο «δεν αντέχω άλλο αυτό».
Και κάπου εκεί βρίσκεται η παγίδα: η φυγή ντύνεται εύκολα με τη γλώσσα του ονείρου.
Αν αναρωτιέσαι αν αυτό που θες είναι όνειρο ή απλώς απόδραση, παρατήρησε πώς νιώθεις όταν φαντάζεσαι τον στόχο σου. Όχι την τελική επιτυχία μόνο, αλλά τη διαδρομή μέχρι εκεί.
Ένα όνειρο δεν σου υπόσχεται απλώς ότι θα γλιτώσεις κάτι δυσάρεστο. Σου γεννά και επιθυμία. Θέλεις να πας προς τα εκεί, όχι μόνο να φύγεις από εδώ.
Η φυγή αγαπά το δραματικό ξεκίνημα. Το όνειρο αγαπά τη συνέπεια. Αν είσαι έτοιμη να κάνεις τη δουλειά, να αντέξεις τη διαδικασία, να μάθεις, να καθυστερήσεις την ικανοποίηση, τότε μάλλον μιλάμε για κάτι ουσιαστικό.
Όταν κάτι είναι αληθινό όνειρο, δεν χρειάζεται να λες ότι όλα γύρω σου είναι άχρηστα ή αποτυχημένα. Μπορείς να αναγνωρίσεις τι δεν σου ταιριάζει, χωρίς να πετάς στα σκουπίδια όλη σου τη ζωή μέχρι τώρα.
Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι αυτό που ονομάζεις «στόχο» ίσως είναι ένας τρόπος να μην μείνεις ακίνητη αρκετά ώστε να νιώσεις όσα αποφεύγεις.
Αν η σκέψη του νέου μέλλοντος λειτουργεί σαν αναισθητικό, ίσως δεν επιθυμείς τόσο το όνειρο όσο τη διαφυγή από την πίεση.
Αν θες απλώς να «βρεθείς αλλού» χωρίς να περάσεις από τα βήματα που απαιτεί η αλλαγή, πιθανότατα δεν σε οδηγεί ένα όραμα αλλά η ανάγκη να ξεφύγεις από την τωρινή δυσφορία.
Η φυγή συχνά κουβαλάει μέσα της ένα αόρατο μήνυμα: «αν φύγω αρκετά γρήγορα, δεν θα χρειαστεί να νιώσω αυτό που νιώθω». Όμως ό,τι δεν επεξεργάζεσαι, το κουβαλάς μαζί σου.
Δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου να δώσει τέλεια απάντηση. Χρειάζεται να ακούσεις πιο προσεκτικά. Μερικές ερωτήσεις μπορούν να λειτουργήσουν σαν καθρέφτης.
Οι απαντήσεις δεν χρειάζεται να είναι «σωστές». Χρειάζεται μόνο να είναι ειλικρινείς.
Ας είμαστε δίκαιες: καμιά φορά η φυγή είναι ένα πρώτο ένστικτο επιβίωσης. Όταν έχεις εξαντληθεί, όταν βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον που σε φθείρει, όταν κάτι δεν είναι πια βιώσιμο, το σώμα και η ψυχή σού ψιθυρίζουν να απομακρυνθείς. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι σήμα κινδύνου.
Όμως η διαφυγή από ένα ασφυκτικό πλαίσιο δεν είναι το ίδιο με τη δημιουργία ενός νέου οράματος. Η μία κίνηση λέει «φύγε». Η άλλη λέει «χτίσε». Και οι δύο μπορεί να είναι αναγκαίες, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Γι’ αυτό χρειάζεται να αναρωτηθείς: αυτό που νιώθω είναι μία υγιής ανάγκη αλλαγής ή ένα ξέσπασμα που θέλει απλώς να σβήσει την ένταση;
Αν καταλάβεις ότι κάτι μέσα σου θέλει απλώς να δραπετεύσει, δεν σημαίνει πως πρέπει να ακυρώσεις κάθε επιθυμία για αλλαγή. Σημαίνει ότι χρειάζεται να την κάνεις πιο καθαρή.
Μπορείς να ξεκινήσεις από μικρά, πρακτικά βήματα:
Η ωριμότητα δεν είναι να μην θέλεις ποτέ να φύγεις. Είναι να ξέρεις γιατί φεύγεις και προς τα πού πηγαίνεις.
Στο τέλος, το πιο καθαρό κριτήριο είναι απλό: το αληθινό όνειρο δεν σε απομακρύνει από εσένα. Σε συγκεντρώνει. Σε κάνει πιο αληθινή, πιο συνειδητή, πιο παρούσα. Μπορεί να σε βάλει σε αβεβαιότητα, αλλά δεν σε αποσυνδέει από την καρδιά σου.
Η φυγή, αντίθετα, έχει συνήθως μέσα της θόρυβο. Πολλά πρέπει, πολλές βιασύνες, πολλά «όταν φτάσω εκεί, θα ησυχάσω». Όμως η ησυχία που χτίζεται πάνω στην αποφυγή σπάνια κρατά.
Αν θέλεις να το πεις απλά, ρώτα τον εαυτό σου αυτό: αυτό που κυνηγώ γεννιέται από επιθυμία ή από αντοχή που εξαντλήθηκε; Η απάντηση ίσως δεν σου δώσει αμέσως σχέδιο. Θα σου δώσει όμως αλήθεια. Και από εκεί ξεκινά κάθε πραγματικό χτίσιμο.
Διάλεξε τον AI Σύμβουλο που ταιριάζει σε αυτό που σε απασχολεί και ξεκίνα τη δική σου προσωπική συζήτηση.
Μερικές φορές, αυτό που επιθυμείς χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια ευχή.
Θέλεις να καταλάβεις τι σε μπλοκάρει και πώς να εστιάσεις σε αυτό που πραγματικά θέλεις;