Υπάρχουν ασκήσεις που δεν μοιάζουν με «άσκηση» με την πρώτη ματιά, όμως μπορούν να ανοίξουν μια ολόκληρη πόρτα μέσα μας. Μία από αυτές είναι το λεγόμενο «τελευταίο email»: η ερώτηση που σε φέρνει αντιμέτωπη με ένα απλό αλλά απολύτως αποκαλυπτικό σενάριο. Αν έφευγες αύριο από τη δουλειά σου, τι θα έγραφες;
Δεν μιλάμε απαραίτητα για παραίτηση. Μιλάμε για ειλικρίνεια. Για εκείνη τη στιγμή που σταματάς να γράφεις όπως «πρέπει» και αρχίζεις να γράφεις όπως νιώθεις. Είναι μια μικρή άσκηση dream building, γιατί σε βοηθά να δεις καθαρά τι θέλεις να αφήσεις πίσω, τι θέλεις να κρατήσεις και τι πραγματικά περιμένεις από την επαγγελματική σου ζωή.
Το εντυπωσιακό με αυτή την τεχνική είναι ότι συχνά δεν αποκαλύπτει μόνο τη σχέση σου με τη δουλειά. Αποκαλύπτει τη σχέση σου με τα όριά σου, την αξία σου, την ανάγκη σου για αναγνώριση, αλλά και το πόσο χώρο έχεις επιτρέψει στον εαυτό σου να καταλάβει μέσα στην καθημερινότητα.
Η ιδέα είναι απλή: φαντάζεσαι ότι αύριο είναι η τελευταία σου μέρα στη δουλειά και γράφεις ένα email προς τον προϊστάμενο, την ομάδα ή ολόκληρο το περιβάλλον σου. Δεν χρειάζεται να είναι δραματικό, ούτε να μοιάζει με κινηματογραφική σκηνή. Χρειάζεται να είναι αληθινό.
Σε αυτό το γράψιμο μπορείς να πεις:
Η δύναμή της άσκησης δεν βρίσκεται στην τελειότητα του κειμένου. Βρίσκεται στο ότι σε αναγκάζει να πάρεις θέση. Να βγεις από τη θολούρα του «κάπως έτσι θα ήθελα να είναι» και να ακουμπήσεις πάνω στο «αυτό είναι που νιώθω πραγματικά».
Στην καθημερινότητα, η δουλειά συχνά μας εκπαιδεύει να απαντάμε με αυτολογοκρισία. Να είμαστε χρήσιμες, σωστές, ευέλικτες, ήρεμες, διαθέσιμες. Το «τελευταίο email» σπάει ακριβώς αυτό το μοτίβο, γιατί σε βάζει να μιλήσεις σαν να μην χρειάζεται να κερδίσεις τίποτα άλλο από το να πεις την αλήθεια.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει η αυτογνωσία. Γιατί όταν γράφεις χωρίς φίλτρο, συνήθως εμφανίζονται τρία πράγματα: η κούραση που έχεις κανονικοποιήσει, η ανάγκη που έχεις παραμερίσει και το όνειρο που έχεις αφήσει στην άκρη «για αργότερα».
Πολλές φορές δεν συνειδητοποιούμε πόσο έχει μικρύνει η επαγγελματική μας ζωή μέχρι να φανταστούμε ότι τελειώνει. Τότε φαίνεται τι δεν ειπώθηκε ποτέ, τι δεν ζητήθηκε, τι δεν διεκδικήθηκε και τι αξίζει τελικά να πάει μαζί μας στο επόμενο βήμα.
Βρες ένα ήσυχο δεκάλεπτο και άνοιξε ένα κενό έγγραφο. Μην ξεκινήσεις με το ερώτημα «τι πρέπει να πω;». Ξεκίνα με το ερώτημα «αν δεν φοβόμουν καθόλου, τι θα έλεγα;».
Για να βοηθήσεις τη ροή, μπορείς να γράψεις πρώτα πρόχειρα, χωρίς να διορθώνεις τον τόνο σου. Άφησε τον εαυτό σου να είναι ακριβής. Όχι ευγενική εκδοχή της αλήθειας, αλλά καθαρή εκδοχή της αλήθειας.
Αν θέλεις να το δομήσεις πιο πρακτικά, μπορείς να κινηθείς ως εξής:
Το σημαντικό είναι να μην γράφεις για να ακούγεσαι «σωστή». Να γράφεις για να ακούσεις εσύ επιτέλους τη δική σου φωνή.
Αν μια άσκηση σε αγγίζει βαθιά, συνήθως σου δείχνει ότι δεν αφορά μόνο τη φαντασία. Αφορά μια αληθινή ανάγκη που περιμένει να αναγνωριστεί. Το «τελευταίο email» μπορεί να αποκαλύψει αν χρειάζεσαι περισσότερη ελευθερία, πιο ξεκάθαρα όρια, δημιουργικότητα, εξέλιξη ή απλώς ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον.
Μπορεί επίσης να σου δείξει αν είσαι σε μια δουλειά που σε θρέφει ή σε μια δουλειά που απλώς σε κρατά σε λειτουργία. Αυτή η διαφορά είναι πολύ σημαντική. Δεν αρκεί να επιβιώνεις επαγγελματικά. Κάποια στιγμή χρειάζεται και να νιώθεις ότι αναπτύσσεσαι.
Κάθε φορά που νιώθεις μπλοκαρισμένη, αυτή η άσκηση μπορεί να γίνει καθρέφτης. Όχι για να σε τρομάξει, αλλά για να σου θυμίσει ότι η επαγγελματική σου ζωή δεν είναι στατική. Είναι πεδίο εξέλιξης, επιλογών και επαναπροσδιορισμού.
Μην φοβηθείς αν το πρώτο σου προσχέδιο είναι φορτισμένο. Ο θυμός συχνά δείχνει ένα όριο που παραβιάστηκε. Η λύπη συχνά δείχνει μια ανάγκη που δεν θρέφτηκε. Και τα δύο είναι πολύτιμα στοιχεία. Δεν είναι υπερβολή. Είναι πληροφορία.
Αντί να τα διορθώσεις αμέσως, ρώτησε τον εαυτό σου:
Μερικές φορές, ένα τέτοιο email δεν είναι μήνυμα προς τους άλλους. Είναι μήνυμα προς εσένα. Ένα σημείωμα αφύπνισης που λέει: «κοίτα με προσοχή, γιατί κάτι εδώ θέλει αλλαγή».
Το «τελευταίο email» δεν έχει στόχο να σε οδηγήσει απαραίτητα σε μια απόφαση από τη μια στιγμή στην άλλη. Έχει στόχο να σε καθαρίσει εσωτερικά. Να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι είναι ουσιαστικό για σένα και τι απλώς συντηρείται από συνήθεια ή φόβο.
Μπορεί να χρειάζεσαι μια νέα δουλειά. Μπορεί να χρειάζεσαι μια νέα θέση μέσα στην ίδια δουλειά. Μπορεί να χρειάζεσαι περισσότερο χώρο, λιγότερο άγχος, καλύτερη επικοινωνία, ή ένα ξεκάθαρο σχέδιο για την επόμενη κίνησή σου. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, η άσκηση σε φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια σου.
Και όταν η αλήθεια γίνει πιο καθαρή, το όνειρο της επόμενης μέρας παύει να είναι αόριστο. Αρχίζει να παίρνει μορφή.
Ίσως αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό μέρος της άσκησης. Δεν γράφεις μόνο ένα τελευταίο email. Γράφεις ένα μικρό πέρασμα από το παλιό σου επαγγελματικό αφήγημα στο νέο. Ένα γράμμα μετάβασης, που σε βοηθά να θυμηθείς ποια είσαι όταν δεν προσπαθείς να χωρέσεις παντού.
Δοκίμασέ το σήμερα. Μην το κρίνεις, μην το φιλτράρεις, μην το κάνεις πιο όμορφο από όσο είναι. Άφησέ το να σου δείξει τι πραγματικά έχει σημασία. Μπορεί να εκπλαγείς από το πόση σοφία κρύβεται σε μια φράση που γράφτηκε σαν να ήταν η τελευταία σου μέρα.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο δυνατό βήμα προς το επόμενο όνειρο: να μιλήσεις αληθινά για το σημείο από το οποίο ξεκινάς.
Διάλεξε τον AI Σύμβουλο που ταιριάζει σε αυτό που σε απασχολεί και ξεκίνα τη δική σου προσωπική συζήτηση.
Μερικές φορές, αυτό που επιθυμείς χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια ευχή.
Θέλεις να καταλάβεις τι σε μπλοκάρει και πώς να εστιάσεις σε αυτό που πραγματικά θέλεις;