Αρχική > Dream Building > Ζεις για να επιβιώσεις ή για να ζήσεις; Το τεστ που θα σε βάλει σε σκέψεις

Ζεις για να επιβιώσεις ή για να ζήσεις; Το τεστ που θα σε βάλει σε σκέψεις

Ζεις για να επιβιώσεις ή για να ζήσεις;

Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή μοιάζει να γίνεται ένα συνεχές «πρέπει». Να προλάβεις, να αντέξεις, να τακτοποιήσεις, να βγάλεις την ημέρα, την εβδομάδα, τον μήνα. Και κάπου εκεί, μέσα στην πίεση, γεννιέται ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: ζεις πραγματικά ή απλώς επιβιώνεις;

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο δεν είναι θεωρητική. Φαίνεται στο σώμα, στη διάθεση, στις σχέσεις, στις αποφάσεις σου. Φαίνεται στο αν ξυπνάς με βάρος ή με μια μικρή, έστω, αίσθηση προοπτικής. Φαίνεται στο αν η μέρα σου έχει χώρο για ανάσα ή μόνο για ανταπόκριση.

Το τεστ που ακολουθεί δεν είναι διάγνωση. Είναι μια πρόσκληση να σταθείς για λίγο απέναντι στον εαυτό σου με ειλικρίνεια. Γιατί μόνο όταν αναγνωρίσεις πού βρίσκεσαι, μπορείς να επιλέξεις πού θέλεις να πας.

Το τεστ: Σε ποιο mode λειτουργείς;

Διάβασε τις παρακάτω προτάσεις και σκέψου τι σε εκφράζει περισσότερο τον τελευταίο καιρό. Δεν χρειάζεται να απαντήσεις «σωστά». Χρειάζεται να απαντήσεις αληθινά.

• 1. Ξυπνάω και το πρώτο μου συναίσθημα είναι πίεση, όχι περιέργεια.
• 2. Η μέρα μου γεμίζει από υποχρεώσεις και σπάνια μένει χώρος για κάτι που με τρέφει.
• 3. Νιώθω ότι λειτουργώ στο αυτόματο, χωρίς πραγματική σύνδεση με όσα κάνω.
• 4. Συχνά λέω «όταν τελειώσουν όλα αυτά, τότε θα ζήσω».
• 5. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ πότε ένιωσα πρόσφατα χαρά χωρίς λόγο ή σκοπό.
• 6. Ακόμα και όταν έχω ελεύθερο χρόνο, δεν ξέρω πώς να τον απολαύσω.

Αν ένιωσες ότι αρκετές από αυτές τις φράσεις σε αγγίζουν, ίσως δεν είσαι απλώς κουρασμένη ή κουρασμένος. Ίσως έχεις μπει σε έναν τρόπο ύπαρξης που μοιάζει περισσότερο με άμυνα παρά με ζωή.

Ποια είναι τα σημάδια της επιβίωσης;

Η επιβίωση δεν είναι πάντα κάτι δραματικό. Μπορεί να μοιάζει απόλυτα λειτουργική. Να πηγαίνεις στη δουλειά, να φροντίζεις τους άλλους, να τηρείς τις υποχρεώσεις σου, να δείχνεις «μια χαρά». Όμως από μέσα σου να νιώθεις ότι κάτι λείπει.

Τα πιο συνηθισμένα σημάδια είναι τα εξής:

• Νιώθεις μόνιμη κόπωση, ακόμα κι όταν ξεκουράζεσαι.
• Βρίσκεις δύσκολο να ενθουσιαστείς με οτιδήποτε.
• Ζεις περισσότερο με άγχος για το τι πρέπει να γίνει παρά με παρουσία στο τώρα.
• Αναβάλλεις επιθυμίες, χαρές και σχέδια για «μια καλύτερη στιγμή» που δεν έρχεται ποτέ.
• Έχεις γίνει πολύ καλή ή πολύ καλός στο να αντέχεις, αλλά όχι στο να απολαμβάνεις.

Αυτό το mode συχνά αναπτύσσεται αθόρυβα. Ξεκινά από ανάγκη, γίνεται συνήθεια και στο τέλος μοιάζει με ταυτότητα. «Έτσι είμαι εγώ», λες. Όμως ίσως αυτό που λες «εγώ» να είναι απλώς μια παλιά στρατηγική επιβίωσης.

Πώς μοιάζει η ζωή;

Η ζωή δεν σημαίνει ότι όλα είναι εύκολα ή ρομαντικά. Σημαίνει όμως ότι μέσα στην καθημερινότητα υπάρχει χώρος για ανάσα, επιλογή και σύνδεση. Σημαίνει ότι δεν ζεις μόνο για να τα προλάβεις όλα, αλλά και για να νιώσεις κάτι βαθύτερο.

Όταν ζεις πιο συνειδητά, συνήθως παρατηρείς ότι:

• Θυμάσαι τι σου δίνει ενέργεια και τι σου τη ρουφά.
• Βάζεις μικρά όρια χωρίς ενοχή.
• Κάνεις πράγματα επειδή τα θες, όχι μόνο επειδή «πρέπει».
• Δίνεις αξία στην απόλαυση, όχι μόνο στην απόδοση.
• Αφήνεις χώρο για αυθορμητισμό, δημιουργία και ξεκούραση.

Η ζωή δεν είναι μια συνεχής κορύφωση. Είναι η ικανότητα να βρίσκεις νόημα και παρουσία ακόμα και στα απλά. Στο πρωινό φως, σε μια καλή κουβέντα, σε μια επιλογή που σε τιμά, σε ένα «όχι» που σε προστατεύει.

Τι αποκαλύπτει το τεστ για σένα

Αν βγαίνεις συχνά σε mode επιβίωσης, δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά με σένα. Σημαίνει ότι πιθανότατα έχεις φορτωθεί περισσότερα από όσα σου αναλογούν ή έχεις απομακρυνθεί από τις πραγματικές σου ανάγκες. Η υπευθυνότητα είναι αρετή. Η αυτοεγκατάλειψη όμως όχι.

Αντί να ρωτήσεις «τι έχω πάθει;», δοκίμασε να ρωτήσεις:

• Τι με εξαντλεί περισσότερο αυτή την περίοδο;
• Πού λέω «ναι» ενώ μέσα μου θέλω να πω «όχι»;
• Τι έχω αφήσει στην άκρη επειδή θεωρώ πως δεν είναι προτεραιότητα;
• Ποιο κομμάτι της ζωής μου χρειάζεται περισσότερη φροντίδα και λιγότερη πίεση;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν αλλάζουν τη ζωή από μόνες τους. Αλλά αλλάζουν τον τρόπο που την κοιτάς. Και η αλλαγή της ματιάς είναι συχνά η αρχή της αλλαγής της πραγματικότητας.

Πώς περνάς από την επιβίωση στη ζωή

Η μετάβαση δεν χρειάζεται μεγάλες δηλώσεις. Χρειάζεται μικρές, σταθερές κινήσεις που επαναφέρουν την αίσθηση ότι είσαι παρούσα ή παρών στη ζωή σου.

Δοκίμασε τα εξής:

• Κάνε παύσεις. Έστω πέντε λεπτά χωρίς κινητό, χωρίς οθόνες, χωρίς απόδοση.
• Δώσε όνομα στην ανάγκη σου. Κούραση, μοναξιά, φόβος, υπερφόρτωση, ανία. Ό,τι και αν είναι, αναγνώρισέ το.
• Βάλε μία μικρή χαρά στο πρόγραμμα. Όχι ως ανταμοιβή, αλλά ως δικαίωμα.
• Προστάτεψε την ενέργειά σου. Δεν είναι εγωισμός να μην είσαι διαθέσιμη ή διαθέσιμος για όλα.
• Θύμισε στον εαυτό σου τι θέλεις. Όχι μόνο τι πρέπει να κάνεις, αλλά τι θέλεις να χτίσεις.

Η ζωή ξαναμπαίνει όταν της δίνεις χώρο. Δεν χρειάζεται να την περιμένεις να γίνει τέλεια. Χρειάζεται να αρχίσεις να την επιλέγεις μέσα στην ατέλειά της.

Η πιο σημαντική ερώτηση

Στο τέλος της ημέρας, η ερώτηση δεν είναι αν αντέχεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι αντέχουν πολύ περισσότερα από όσα θα έπρεπε. Η πραγματική ερώτηση είναι άλλη: αυτό που αντέχεις, σε οδηγεί εκεί που θέλεις να ζήσεις;

Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξεις ρυθμό, προτεραιότητες και τρόπο σκέψης. Όχι για να γίνεις κάποιος άλλος, αλλά για να επιστρέψεις στον εαυτό σου. Για να πάψεις να λειτουργείς μόνο για να επιβιώσεις και να αρχίσεις, σιγά σιγά, να ζεις.

Και αυτό, τελικά, είναι το πιο γενναίο βήμα από όλα.